Een alleraardigste bijeenkomst, daar in openluchttheater ‘de Kösterskoele’ in het Twentse Markelo. Het Vinologisch en Culinair Broederschap ’t Pötje, organiseerde voor de zesde keer in successie haar wijnmarkt. Niet strak geregisseerd; gemoedelijkheid overheerste. Een bijeenkomst waar tout Markelo zich liet zien. Niet op de eerste plaats om zich te verdiepen in het wijnaanbod maar eerder een social event, waar de aanwezige viniculteurs uit Europa, hun geestrijke druivensap lieten proeven en te koop aanboden. Folklore, dorst en broederschap met elkaar verweven. En dat bij zomerse temperaturen.
Een zogeheten ‘Pötje’ is een vertint koperen ‘Tastevin’, het zilveren kleinood waaruit men wijn placht te slurpen om te beoordelen. Nu doet dit hier slechts dienst als eremetaal voor hen die zich aangesloten hebben (of ooit waren) bij het Broederschap. De roodkoperen nap vertoont overigens sterke gelijkenis met de hier bekende Koperen Smorre, een historische koffiezetter, waarnaar een ooit florerend restaurant in Markelo vernoemd werd. Een aantal jaren geleden is de naam van dit etablissement ter ziele gegaan.
Hoe dan ook, de uitstalling van een dertigtal kramen met een honderdtal wijnen en wat fingerfood in de vorm van chèvre, Naegelholt van slager Kastelein uit
Diepenheim en lokale kazen, gaf het evenement een passende couleur locale.
Bij regionale wijnmaker Visscher van de wijngaard Hof van Twente zag ik geënte druivenstokken staan. Zonder vermelding van ras. Of dit een Regent, Pinotin,
Cabertin, Solaris, Johanniter of Riesèl was weet ik niet. Daarvan maakt hij namelijk zijn wijnen. Een relatie van mij kocht bij de vorige editie van deze markt bij hem
een stok, maar niemand wist toen te vertellen van welk type druif dit was. De rank doet het overigens goed.
Een charmante Italiaanse vertelde enthousiasmerend over de edele wijnen die zij met haar partner produceert op hun 300 meter hoog gelegen gaarden in Pavia
aan de Povlakte. Met onvervalste Lombardijse trots, weet zij haarfijn uit te leggen dat er daar een microklimaat heerst waarin hun druiven goed gedijen. Het was
te warm om hun rode, houtgelagerde Bonarda Barricata D.O.C. goed te proeven. De Pinot Spumante D.O.C. echter was verfrissend; koel, sprankelend en met
overduidelijk appeltonen. Een witte wijn, verkregen uit rode druiven, hun Pinot Nero, won het wat mij betreft. Zeker bij die royale plak salami. Wijnhuis Piccinini.
Al keuvelend troffen we de nestor van het broederschap: plaatselijk barbier Henny Völkers. Hij was het vooral, die de jumelage tussen het Loire-dorp
Sancerre en wijnminnend Twente heeft uitgebouwd. Met trots mocht hij de taferelen gadeslaan. Sancerre was daarbij prima vertegenwoordigd.
Voor herhaling vatbaar.
Volgt al jaren de gastronomie op de voet. Kookt, eet en schrijft. Noteert eetervaringen om deze samen met culinaire wetenswaardigheden te publiceren.
